بادبزن دلم

ازدواج

vergiss-mich-nicht — Tue, 25 Dec 2007 21:48:18 GMT

زمان : اول آذرماه سال ۱۳۸۶ ساعت ۷:۳۰ صبح

مکان : دفتر ثبت ازدواج، میدان فاطمی، میدان گلها، ابتدای ...!

عشقم ...

vergiss-mich-nicht — Sat, 13 Jan 2007 19:04:18 GMT

به نام عشق

تک و تنها ، توی خیابون ! ... توی این ترافیک سـرسام آورآدمها ، باز به یاد بادبزن دلم میافتم!!

خیلی وقته که ازش خبر ندارم ...

یادش بخیر! ... اون دفترچه و اون قلم! ... اون خونهء آب و جارو شده و دوستانی که تنهام نمی گذاشتند ...

خسته شدم از این تنهایی! ... احساس رخوت می کنم !!

این سکوت درونم پس کِی می خواد شکسته بشه؟!!

ماشین پشتی برام نور بالا میندازه ! ... نورش رو احساس نمی کنم ... عمرش به کوتاهی شعلهء یه کبریته که تو تاریکخونهء ذهنم سوسو میزنه !!

صدای زنگ موبایل من رو از عمقم به سطح میرسونه!... یک خانم داره در مورد آگهی پریروز ازم سوال میکنه: " خانم شما سفارش هم قبول می کنین!" ... ازش خواهش می کنم بیاد و کارهام رو از نزدیک ببینه ... و گوشی رو قطع می کنم ...

باز به یاد خودم میافتم !! ... دیروز با این دفترچه و قلم و این صفحهء مجازی و دوستانش ، آرزوهام رو تصویر می کردم ! ... امروز اما دیگه قلم رو کنار گذاشتم و با قلمو و رنگها افتادم به جون در و دیوار خونه و ظرف تلقی شکلات آیدین و فرشته های کوچولوی گچی و قوری سفال ...

وقتی با رنگ ولعاب آرزوها وخیالاتم رو نقش میزنم ! ...وقتی تموم میشه!... وقتی به آرزوهای رنگ شده ام ، نگاه میکنم ! ... خوشم میاد ...

یعنی اینها رو خودم درست کردم؟!! ... خداجونم ! حالا با این آرزوها چی کار کنم؟! به چه کسی باید تقدیمشون کنم؟!! به کی باید هدیه کنم؟!!

یادمه هوس کرده بودم با قالیچهء معراج برم فضا !! ... امـا تازگیها پناه بردم به زیر زمین خونه! ... چه فرقی میکنه؟!! چه توی فضا ، چه زیر زمین ؟!! دارم از کی فرار می کنم؟!!

میرسم خونه و سریع میرم زیرزمین ...

پشت میز ، روی اون چهارپایه میشینم و همینجور که با قلم ضربه میزنم به گلدون ، به دونه های برف که آروم آروم روی زمین فرود می آیند ، خیره میشم!! ... به متانتشون غبطه می خورم ! ...اونها رو تحسین میکنم، چون با اینکه از بالا به پائین می آیند ، ولی صلابتشون رو حفظ می کنند!!

غروب نزدیکه! ... گرگ و میش هوا و هوهوی شوفاژخونه ، من رو دچار توهم می کنه!! ... این هوای تاریک و اصوات دلخراش ، اذیتم می کنند! ... میترسم ...

شروع می کنم به زمزمه کردن یک ترانه ! ... اینجوری کمی هم از این توهم و تنهایی بیرون میام :

عشق من مثل یه کوهه

تو ببین چه با شکوهه

یه کم تینر میریزم توی رنگ و باز قلمو رو برمیدارم ...

عشق تو مثل سرابه

عمر کوتاه یه خوابه

باز به یاد بادبزنم میافتم! ... چقدر دوست داشتم یک روز عشق رو توی این صفحه ، تعریف کنم!! ... آخه همیشه با اسم اون اینجا شروع کردم ...

یک عشق زیبا ... یک عشق مملو از جلال و جبروت ... یک عشق مثل کوه !! ... استوار و همیشگی ...!

ولی نشد ... چرا؟!!

آخ !!! باز اکلیل زیاد ریختم توی این روغن جلای وامونده !!

با خودم فکر می کنم چه جوری میشه عشق رو توی این تابلو بگنجونم؟!! ... سعی می کنم رنگها رو درست انتخاب کنم تا بتونم منظورم رو بهتر به بیننده القاء کنم!

2-3 ساعت کارم طول میکشه ! ... قلمو رو زمین میذارم و با هیجان به عشقم نگاه می کنم!!

یعنی مشتری یادش میمونه که از عشق من خوب مراقبت کنه؟!!....

هوس !

vergiss-mich-nicht — Wed, 18 Oct 2006 21:16:18 GMT

به نام عشق

تصمیم گرفتم که در_ِ گوشهام رو ببندم و دیگه اجازه ندم تا هیچ فکری، تخیّلاتم رو به بازی بگیره!

هوس کردم که این مغز بیچاره رو ببرمش مرخصی ... طفلکی دِق کرد از بس که فکر کرد ...

هوس کردم برم شمال ... که یک صبح نم زده^ءپائیزی، توی جاده ای که رو به جنگله و جیرجیرکها سعی میکنند تا گلوی سکوت رو فشار بدهند تا بلکه جلوی نفس کشیدنش رو بگیرند، دستهام رو توی جیبم بکنم و بی خیال توی جاده^ءخدا قدم بزنم و شاهکارهاش رو بشمرم !! ...

که آفرین و احسنت بگم به اینهمه ابتکار و خلاقیتش ... که هرکدوم از این شاهکارهاش در نوع خودش واقعاً شاهکاریه!

هوس کردم برم فضا! ... تا خالی از همه چیز بشم و کمی بی وزنی رو احساس کنم ...

هوس کردم تا یک دعوتنامه برای خدا بفرستم و ازش بخوام، هرچی که دستش هست به اندازه^ء این دل کوچیک من بذاره زمین و بیاد پیشم ...!

تصمیم گرفتم تا ازش خواهش کنم که اونهمه عظمت و بزرگیش رو توی کالبد یک پیرمرد مهربون جا کنه و یک لباس سفید بپوشه و به خودش عطر بهشت بزنه !

میدونم وقتی خدا رو ببینم، دیگه ذرّه ای تحمل ندارم ... میپرم توی بغلش و های های گریه می کنم...

آخ که چه بوی بهشتی میده این نازنین_ِ دوست داشتنی !

هوس کردم که خدا بشینه روبروی من و من براش حرف بزنم ... او هم فقط سکوت کنه ... فقط !!

حالا از کجا بگم؟! ... از کدوم آرزو شروع کنم ؟! ... همش از این میترسم که دستپاچه بشم ...

هوس کردم که خدا آروم نگاهم کنه و من جواب سوالهایم رو توی چشمهای او پیدا کنم !

هوس کردم که سرم رو بذارم رو پاهاش و او دست بکشه روی موهام و بهم بگه که هنوز دوستم داره ...

که با همه ^ءحقارتم، هنوز کمکم می کنه !

هوس کردم که توی نورانیّت خدا غرق بشم ... تا شاید این افتخار نصیبم بشه که جزئی از خودش بشم ...

تصمیم گرفتم که سوار قالیچه^ءمعراج بشم و برم توی آسمونها ... تا از اون بالا، کوچیکی_ِ خودم و آرزوهام رو به نظاره بشینم !

تصمیم گرفتم تا قبل از سفر، عشق و صبر و استقامت_ِ پدر و مادرم رو براشون به ارث بذارم ...

که خاطراتم رو یادگاری بین دوستانم و اونهایی که دوستشون دارم تقسیم کنم ...

چون دیگه مطمئنم دوباره هوس نمی کنم که برگردم زمین ...

انتظار ...

vergiss-mich-nicht — Mon, 25 Sep 2006 13:13:18 GMT

به نام عشق

انتظار کلمه ای که چند وقته مسحورش شدم ... کلمه ای که انگاردرد لذت بخشی رو بهم تزریق می کنه و جرأت جسارت در مقابلش رو ندارم !

کلمه ای که تمام لحظه هام رو پر کرده و من مجذوب سکون نونـش شدم ! ... نفهمیدم که چه موقع کسرالفـش مثل یک سُرسُره زیر پام نشست و من رو به گودی نون هُـل داد؟!! ... و حالا مدتهاست که اسیر دایره^ء وجودش هستم ...

او یک یاغی _ِبا محبّـته که از تنهائی ، خودش هم خسته شده! ... واسه^ءهمینه که دست از مهمان نوازی بر نمیداره و من رو پیش خودش موندگار کرده ...

سکوت و صبر و لبخند ، آخرین چاره ها و تقلـّاهای من شدند در مقابل سرکشیهای " نون" ، تا بلکه بتونم خودم رو از این بندگی رها کنم !

شبها موقع خواب ، تقویم نورانیم رو باز می کنم و برای یکی از ستاره ها لالائی میگم تا خوابش ببره ... خودم هم تا صبح میشینم و دعا دعا می کنم که وقتی خواستم برای آخرین ستاره قصه^ءخواب رو بخونم ، ساکن این برزخ نباشم ...

چند روزی هم هست که صبحها ، وقتی می خوام آروم بگیرم ... خنکی پائیز سرشوخیش رو با من باز می کنه و صورتم رو قلقـلک میده و خواب رو ازم میدزده !!

امسال پائیز هم که حال و هوای دیگه ای پیدا کرده و بوی نون سنگک تازه و حلیم داغ دم _ِغروب ، قاطی_ِ مهربونیهای مهر شده و وقتی بانگ ربّنا بلند میشه ... این قلب وامونده^ءمن از شدت اشتیاقش هی درکوب این سینه^ء تنگ رو میزنه و تنم مور مور میشه ... و باز یادم میافته که دست و پا بزنم و فقط از خودش بخوام که نجاتم بده !

که از سکون و رکود " نون" و از شک و تردیدهای " ت" ، " ظ " و " الف " نجاتم بده و من رو به آرامش" ر" برسونه ...

نمیدونم تا به حال " انتظار" چشم به راه مونده تا لمس کنه و بفهمه که من چی میگم؟!!

نمیدونم ...

خودم !

vergiss-mich-nicht — Sat, 02 Sep 2006 17:01:18 GMT

به نام عشق

بعضي وقتها كه دلم شور ميزنه ... احساس مي كنم كه يه چيزي رو يه جايي جا گذاشتم و گمش كردم ...

انگار كه چيزي ازم كم شده باشه ! ... يه جور حس دلتنگي براي ...

وقتي مرور مي كنم ، تازه متوجه ميشم كه چقدر دلم براي خودم تنگ شده ! ... چقدر از خودم بيخبر بودم ! ... چند وقته كه سراغش رو نگرفتم؟!!

بيقرار ميشم و ميرم دنبالش ... تمامي وجودم رو ميگردم ! ... اندروني ، بيروني ، سرداب و ...

تا بالاخره توي پستو پيداش مي كنم ...

يه گوشه چمباتمه زده و زانوهاش رو بغل كرده ! ... معلومه كه خيلي وقته اون گوشه منتظر نشسته و چشم دوخته تا من يادش بيافتم و سراغي ازش بگيرم ...

موهاي ژوليده و نامرتبش ، دورش ريخته و بغض خاك گرفتهء گلوش هنوز نشكسته و به اميد يك تلنگره تا ...

الماسهاي بارون حلقهء چشمهاش رو طواف مي كنند ولي جرأت پائين آمدن ندارند ...

لبهاي ترك خوردهء رو به پائينش دغدغهء باز شدن دارند و زبانش مجالي مي خواد براي چرخيدن و گفتن از سالهاي طولاني تنهايي و بي كسي !!

امّـا نيازي به گفتن نيست ! ... خط نگاهش تيريست كه به وجودم مي خوره و تمامم رو آتيش ميزنه !

الهي بميرم براي خودم ...

اون روزي كه داد زدم سرش و بيخيال از كنارش گذشتم ... اون روزي كه براي هميشه خزيد توي اين پستو و روزهء سكوت گرفت ... اون روز ، يك دختر شاداب و سرحال بود و هنوز خنده از لبهاش نيافتاده بود و شيطنتهاش ، آدم رو به وجد ميآورد ...

يادش بخير ...

اون روزا با حرف زدنهاش دل مي برد و هر روز با مداد رنگي ، آرزوهاش رو نقاشي مي كرد !

نقاشيهاش هميشه بوي ياس ميداد و رنگها چه خالصانه در كنار هم به صفا نشسته بودند ...

درياي خوشبختيش بيكران بود و ساحل انتظارش چشم به راه موجهاي اميد ! ... تا از اونها جون بگيره و نفسي تازه كنه ...

آسمونهاش هميشه آبي بودند و چمنهاش هميشه سبز ...

هنوز خوب يادمه كه خورشيد هيچوقت حضورش رو از آسمون تابلوهاش دريغ نكرد ! ... ولي من چي؟!!

چي شد كه فراموشش كردم ؟!

چرا هيچوقت ازش نپرسيدم " تو چي دوست داري؟ " ، " تو چي دلت ميخواد ؟ " ؟!

چرا هيچوقت نخواستم بدونم كه آرزوهاش چي هستند ؟! چه شكليند ؟! يا چه بو و مزّه اي دارند ؟!

چرا خودم رو گم كردم ؟! ...

دلم براي خودم ميسوزه ...

بيچاره نميدونه كه الآن كجاي دنيا قرار داره ؟! ... وظيفه اش چيه ؟! ...يا بايد چي كار كنه ؟!

واي خدايا ! ... من با خودم چه كردم ؟!

زانو ميزنم جلوش و ازش تمنـّا مي كنم تا باهام حرف بزنه ... تا بگه اون چيزهايي رو كه مدتهاست سر زبونش موندند ...

گريه ام ميگيره و به التماس ميافتم ... امـّا او ...

غبطه مي خورم به استقامتش در سكوت كردن ...

بيچاره من ...

بيچاره خودم !

امروز رو به نام من نوشتند ...

vergiss-mich-nicht — Wed, 09 Aug 2006 22:20:18 GMT

به نام عشق

بالاخره امروز رسید ! ... تقویم تاریخ باز ورق خورد تا برگی از خودش رو به من هدیه کنه !

7 سین رو چیدم و مقابلش نشستم و منتظرم تا تحویل سال جدید ...

تفألـی میزنم به حضرت حافظ و ...

ساقیا آمدن عید مبارک بادت

وان مواعید که کردی مَرَود از یادت

شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست

جای غم باد هر آن دل که نخواهد شادت

به ماهیهای قرمز توی سفره خیره شدم ، مشامم پُـر شده از بوی سیر و سماق و سبزه ...

به یاد دکتر شریعتی میافتم که می گفت : " نمی دانم که در طرح بزرگ خدا من چه نقشی دارم و چه سرنوشتی؟! ... ولی اینقدر مطمئنم که بی هیچ نیستم ! "

آرام و ساکت با خدای خودم نجوا می کنم ...

خداجونم!

ای همراه همیشگی لحظه های من ...

چقدر دوستت دارم !

چقدر تو پرستیدنی هستی نازنین !

چقدر تو خوبی ...

خداجونم!

هیچوقت نرسه اون روزی که من گرمی عشق و حضور تو رو در کنار خودم از یاد ببرم ...

اجازه نده که محبتها و خوبیهات رو فراموش کنم !

مهربون!

به خاطر همه چیز ازت ممنونم ...

چیزی به لحظه^ء تحویل باقی نمونده ! ... دعای تحویل رو توی دلم زمزمه می کنم ...

یا مقلـّب القلوب والابصار

یا مدّبرالـّیل و النـّهار

یا محوّل الحول والاحوال

حوّل حالنا الی احسن الحال

ساعت ، 9:30 دقیقه^ءبامداد رو بهم نشون میده ! ... خورشید 19 مرداد بازطلوع کرد و برای من یک بهار دیگه رو به ارمغان آورد ...

قلم و کاغذ بر میدارم ... میخوام که همه^ءدوستانم رو به جشن بیست وششمین بهارزندگیم دعوت کنم!

سلام دوست خوبم !

امروز می خوام به اولین قاصدکی که می بینم این نامه رو بدم و بعد بسپرمش دست باد تا بیاد و تو رو به جشن برگی جدید از زندگیم دعوت کنه ! ... پس فقط امروز قاصدک رو رد نکن !

سحر

عقربه ها ...

vergiss-mich-nicht — Sat, 22 Jul 2006 20:25:18 GMT

به نام عشق

چند وقتی هست که دقیق شدم به این روزگار و آدمهاش ...

تو کوچه و خیابون که راه میرم ... آدمها رو که نگاه می کنم ... همشون برام یه علامت سوال گُنده هستند!!

اغلب اخمها رو تو هم کردند و سرشون پایینه! ... راه رفتن آدمها هم دیگه از فرط عجله بیشتر به دویدن شباهت داره!!

بعضی وقتها فکر می کنم شاید به خاطر گرمای این روزهای تابستونه! ... ولی خوب که دقیق میشم ، میبینم که با چهره های صبحهای بارونی پائیز یا غروبهای سرد زمستون هم زیاد فرقی نمی کنه!

این روزها دیگه نمی تونی راننده های مسافرکش رو از بقیه تمیز بدی! ... یه مسابقه که مقصدش بهشته ...

بعضی وقتها خودم هم از این مسابقه بی نصیب نمیشم و نمیدونم چرا اینقدر برای رفتن به بهشت عجله میکنم؟!!

تازگیها زندگی ما آدمها هم شده مثل رانندگیمون ...

به قول یکی از دوستان : " هـِی فـُلانی، ترمز اون وسطیه ها!!"

آره ، خیلیهامون یادمون رفته که ترمزی هم هست که باید یه موقعهایی پات رو روش بذاری ... که برای چند لحظه هم که شده توقف کنی ، مجالی بدی به این سینه ای که پـُر شده از نفسهای نیمه تمومی که تا بالا نیومده ، مجبور شدی قورتشون بدی ! ... که برای چند دقیقه آروم بشینی ، صبر کنی ، سکوت کنی ... فکر کنی !!

ترمز رو گذاشتیم برای ثانیه های آخر ... تازه اگه شانس بیاریم و راهی سرزمین دیگه ای نشیم!!

امـّا باز هم برامون درس نمیشه ... اینبار گاز رو بیشتر فشار میدیم ، سرعتمون رو زیادتر می کنیم ... بی

توجه از کنار تابلوهای راهنما رد میشیم ... به التماسهای بقیه ، که هـِی بهمون میگن :" تُـند نرو تُـند نرو" ، اهمیتی نمیدیم ! ... میاُفتیم توی دست انداز، سرمون محکم می خوره به سقف و دردمون میگیره! ... خون از دماغمون راه میاُفته و شوری ِ اون رو زیر لب احساس میکنیم ... ولی انگار از این درد کشیدن لذت میبریم !!! ... بازم یه دنده بالاتر و ...

هـِی این راه رو طولانی تر می کنیم ... روزی هزار بار می خوریم به بن بست ... خسته و خسته تر میشیم ! ... امـّا نه ، انگار سماجت در تکرار اشتباهاتمون یه مزّه^ء دیگه داره !!

دیگه این عجله کردنها شدند چاشنی لحظه هامون ...

یه شبه عاشق میشیم ... انتظار هم داریم که زود عاشقمون بشن!

توقع داریم که تو یه چشم بهم زدن ، معشوقمون خودش رو مطابق خواسته های ما بکنه ...

عجله داریم که رهِ صد ساله رو با چند تا قدم فیلی طِـی کنیم!!

توی رویاهامون ، خودمون رو صاحب یه زندگی ایده آل میبینیم و فردا صبح هم انتظار داریم که توی کاخ رویاهامون بیدار بشیم و خدا اون زندگی ایده آل رو بدون هیچ کم و کسری ، دو دستی تقدیممون کنه !!

آره! ... عجله داریم که فاتح دنیا بشیم !

اگر هم نشد اون چیزی که ما می خواستیم ، مُـچاله میشیم تو خودمون و تازه یادمون میاُفته که فکر کنیم! ... فکرایی که دیگه الآن وقتشون نیست ... انگشت اعتراض و اتهام رو به طرف هر کسی میگیریم به جز اونی که باید! ... اونوقته که حتی زندگی رو لایق نفس کشیدن هم نمی دونیم!

چند نفری هم هستند که تو این وادی نه عجله دارند و نه معناش رو میدونند! ... یا دنده خلاصند و یا زدند به خاکی و توی توقف کامل مسابقه^ء عقربه ها رو تماشا می کنند ... ساعت شنی زمان هم تنها گـَرد پیری رو به چهره هاشون می پاشونه ! ... دیروز و امروز و فردا براشون هیچ توفیری نداره ... اونها فقط می خوان بدونند که کدوم عقربه به فینال میرسه!! ... ولی این رو هم نمی دونند که در نهایت این خودشون هستند که به جام طلائی ِ تعـفـّن و پوسیدگی بوسه میزنند ...

هوا هنوز گرمه! ... خورشید زُل زده تو چشمام ! ... عجله دارم که برسم ...

کودکی ...

vergiss-mich-nicht — Thu, 29 Jun 2006 18:22:18 GMT

به نام عشق

خداجونم!

چقدر این بچه ها ساده و بی تکلّـفند!

چقدر همه چیز رو ساده می بینند! ... ساده نفس می کشند! ... ساده قدم برمی دارند!

چه زود به گریه می افتند و چه زود خندشون می گیره!

چقدر کم توقع و قانع هستند! ... تمام آرامششون توی لالائیهای مادر و آغوش گرم پدر خلاصه میشه!

همه^ء دنیاشون اون عروسکهای موزیکاله که مامان کوک بکنه و بالای سرشون پروانه بشن و بچرخن! ... تا از چرخیدن اونها تعجب بکنند و از سر شوق دست و پا بزنند وجیغ بکشند!

یا یک پازل توپِ گردِ قرمز که بشینند و هِی فکر کنند که چه جوری این تکه ها رو کنارهم بچینند تا توپ درست بشه!

رسیدن به خواسته هاشون به کوتاهی رسیدن کلید به دست سیندرلاست! ... به موشهای سیندرلا افتخار می کنند و حاضر نیستند سر لوسیفر به تنش باشه!

از دست تام دلخور میشن که چرا اینقدر جـِری رو اذیت می کنه! ... بعضی وقتها هم از دست جـِری کُفرشون در میاد که برای فرار از دست تام اون هاپو گنده رو به جونش میندازه!

از خونسردیهای پلنگ صورتی لجشون میگیره و از این تعجب می کنند که چه جوری اون گرگه با اینکه هِی میشینه و فکر می کنه ولی همیشه نقشه هاش خراب از آب در میاد و نمی تونه اون شتر مرغ رو که میگ میگ میکنه، بگیره!!

چقدر قشنگ خاله بازی می کنند ... تو خاله بازیهاشون چه زود شبهاشون تموم میشه و چقدر روزهاشون طولانیه! ... چه خاکی و بی تعارفند! ... قابلمه هاشون همه از جنس پلاستیکه و غذاشون از یه عالمه آب با دو سه تا نخود که مامان بهشون داده، درست میشه! ... نه بهش زعفران می زنند و نه روغن کرمانشاهی! ... نوشابه هم نمی خورند! ... بشقابهاشون که از نعلبکی هم کوچیکتره روی یه روزنامه می چینند و ...!

ولی عجب صفایی داره سفرشون!

دیدی وقتی دکتر کوچولو میشن اصلاً آمپول زدنشون درد نداره!!

از راه رفتن یه مورچه روی دیوارتعجب می کنند و برای اینکه بهتر بینند اونقدر بهش نزدیک میشن که چشماشون چپ میشه و آدم خنده اش میگیره!

بعضی وقتها هم ادای بزرگترها رو در میارن و هِی اون دستهای کوچولوشون رو توی هوا بهم می زنند تا شاید پشه ای زیر دستاشون لِـه بشه!

از همّت بلندشون خوشم میاد ... وقتی می خوان راه رفتن رو یاد بگیرن، از زمین خوردن پروایی ندارن! ... وقتی هم زمین می خورند بدون اینکه گریه کنند ، باز هم بلند میشن ... چون هدفشون براشون مقدسه!

توی دعواهاشون حاضرند که ازحق خودشون هم بگذرند! ... آخه نمی خوان همبازیشون رو از دست بدهند! ... چون حفظ رابطه براشون مهمتره!

دیدی وقتی پلیس میشن، چقدر با فداکاری از حق مظلوم دفاع می کنند و چه سرسختانه در مقابل ظالم می ایستند؟! ... براشون مهم نیست که خلاف طرف چیه! .. اونها فقط میخوان که گوشه^ء عدالت نپره!

برای اونها خلافکارترین آدم رو زمین هم دزدها هستند! ... دیگه جانی ، قاتل، رشوه گیر و رباخوار، هیچ کدوم براشون معنا نداره!

رفتارشون مملو از خلوصه! ... اگه دوست نداشته باشند، بغلت نمیان، بوست نمی کنند، حتی نگاهت هم نمی کنند! ... ولی ممکنه یه موقعی هم بدون اینکه انتظارش رو داشته باشی، بپرن بغلت و تو رو ببوسن و بی مقدمه از عشق لبریزت کنند!

دیدی وقتی می خوابن، معصومیتشون به اوج می رسه؟! ... اونقدر که دوست داری بشینی و ساعتها نگاهشون کنی! ... چنان عمیق نفس می کشند، انگار که می خوان همه^ء هوا رو برای کنجکاویهای فرداشون جمع کنند!

وقتی اشتیاقشون رو برای فوت کردن شمع تولدشون میبینم، دلم میسوزه! ... طفلکها نمی دونند که با فوت کردنِ هرکدوم از این شمعها، چقدر از کودکیشون فاصله می گیرن و دور میشن! ...

وای خدا!

باور نمی کنم که من هم یه روزی بی خیال میدویدم و بازی می کردم یا خواب سفید برفی وهفت کوتوله رو می دیدم!!

باور نمی کنم که یه روزی به جای رودخانه، " روخدونه" می گفتم و بقیه رو از حرف زدنهام می خندوندم!

چرا خاله بازیها و دوچرخه بازیهای عصرهای تابستون یادم نمیاد؟! ... چرا هادی و هدی، پسر شجاع و خانوم کوچولو یادم نمیاد؟!

خدایا ...

چند تا از این لایه های زنگار گرفته^ءدلم رو باید کنار بزنم تا باز برسم به کودکیم؟! ... تا دیگه حسرت نخورم، غصّه نخورم؟! ... تا دیگه بی دغدغه،بدون اینکه فکر فردا باشم، توی کوچه باغهای معصومیتم بدوم و هوا رو توی وجودم جریان بدم؟! .. تا دیگه شبها راحت خوابم ببره و تا صبح کابوس فردا رو نبینم؟! ... تا دیگه برای یکبار هم که شده از ته دل بخندم؟! ... تا دیگه رها بشم از اشکهایی که دیگه خشک شدند و چند ساله که نریختم؟!

تا تنها تو رو صدا بزنم؟! ...

خوب گوش کن....

vergiss-mich-nicht — Fri, 09 Jun 2006 20:26:18 GMT

به نام عشق

خوب گوش کن! ... صدایی نمی شنوی؟!!

ولی داره یه صدایی میاد! ... انگار کسی می خواد یه چیزی بگه!

نمیدونم چرا خیلی وقتها ما آدمها این صداها رو نمی شنویم؟!!

شاید هم ضرورتی نمی بینیم یا وقتش رو نداریم!! ... همه چیز رو سپردیم به شخصیت و شرایط اون آدم تا وجدانمون راحتتر خوابش ببره!

اونقدر روزمرگیها تو وجودمون جا خوش کردن که دیگه صدای دل ِ خودمون رو هم نمی شنویم چه برسه به بقیه!!

یه در ِ گنده برداشتیم و گذاشتیم روی دلمون تا نه ناله های اون به گوشمون برسه ... نه فریادهای دل ِ اطرافیانمون ....

حتماً برات اتفاق افتاده که کسی وقتی داشته باهات حرف می زده، به مِـن مِن افتاده ... انگار که می خواسته چیزی بگه! ... و تو بیخیال پیش خودت فکر کردی که حتماً حرفش یادش رفته!!

شاید هم یه روز به نگاههای پر از حرف یکی زل زدی ... ولی به خودت گفتی شاید مدل چشماش اینجوریه!!

چند بار از کنار خنده های بی دلیل و گریه های بی امان و سکوت طولانی یک نفر بی تفاوت گذشتی و رفتی روزنامه رو باز کردی که ببینی امروز سکه گرونتر از دیروزه یا ارزونتر؟!!

چند بار حتی صدای دل ِ بیقرار کسی رو شنیدی ... ولی شونه هات رو بالا انداختی و به روی خودت نیاوردی؟! ... نمیدونم اون شب خوب خوابت برده یا نه؟!!

خوب نگاه کن ... ببین چندتا از این زبانهای بی صدااطرافت هستند که به توجه تو نیاز دارند؟!

خوب گوش کن ... صدام رو می شنوی؟!

در اندرون من ِ خسته دل ندانم کیست؟!

که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

اون نقطه’ سفید رو پیدا کن!

vergiss-mich-nicht — Wed, 24 May 2006 17:49:18 GMT

تقدیم به وفا...

به نام عشق

تا به حال از خودت پرسیدی که چرا من به فردا و فرداها موکول میشم؟!!

تا چه زمانی می خوای گول ذهنت رو برای فرار از مسئولیتها و اهدافت، برای آمال و آرزوهات و احساساتت بخوری؟!!

همه چیز رو سپردی به آینده تا امروز رو هم به بی خیالی طی کنی!! .... دل بستی به یک اتفاق، به یک معجزه توی زندگیت ... به یک روز که نمیدونم کی قراره از راه برسه و تو رو با خودش بالا ببره!!

به این امیدی که همه چیز خودش رو به راه میشه! ... اما نمیدونی که اون اتفاق یا معجزه یا نمیدونم ... هر چیزی که تو اسمشو بذاری ... متعلق به آینده هست ... آینده ای که تنها یه لحظه است و ....

لحظه ای که حتی تو نمی تونی برای دَمی، اون رو توی مشتت بگیری!!

این رو بدون که اون نقطه سفید که در بطن تاریکی وجودت پا میگیره و بزرگ و بزرگتر میشه و سیاهی ها رو از بین می بره ... خودِ تویی!!

رفیق! ... امروز خیلی نزدیکه و اگر می خوای قراری با خودت بذاری ... نمی تونی زمان زیادی رو برای بازی کردن ِ باهاش توی ذهنت، تلف کنی! ... باید اون رو به سر انجام برسونی!

آخه............!

خیلی زود دیر میشه!!